Dialog cu cititorul: Marina Kreajeva


Impresiiile utilizatorilor despre carte, lectură, despre activitatea bibliotecii in general, impresii de calatorie, poezii ş.m.a..
Пани Марина Кряжева читает в нашей библиотеке с 2009 года. Она любезно согласилась познакомить посетителей блога Polonistica с книгами польских писателей из фонда библиотеки «A. Mickiewicz». Эти книги вызвали у неё большой интерес. 

Братья Роек: «Мысли людей великихсредних и песика Фафика»
Новинка из коллекции библиотеки им. АМицкевича
Рекомендую этот томик читателям библиотеки им. АМицкевича и любителям афоризмов в качестве хорошего вспомогательного материала при изучении польского языка.
Братья Роек – один из псевдонимов Мариана Эйлежурналистасатирикаоснователя и одновременно главного редактора еженедельного журнала «Пшекруй» (Przekrój по-польски – «разрез»)В этом журнале появилась в 1951 году рубрика «Мысли людей великихсредних и песика Фафика»Песик Фафик реально существовал, сотрудники подарили его редактору журнала на день рождения, после чего на обложке «Пшекруя» появились следующие слова: «Единственный в мире журнал, имеющий в составе редколлегии собаку».
В рубрике публиковались подборки цитат и золотых мыслейдополненные смешными высказываниями и комментариями вымышленных лицВ указателе авторов значатся лица«информация о которых отсутствует»либо о которых «известно только, что они являются читателями «Пшекруя» и поделились с журналом своими мыслями», либо «относительно реального существования которых имеются определенные сомнения»По всей вероятности, Фафик тоже регулярно делился с редакцией своими мыслями, и одна из них звучит так«Не верь чужим словам, верь своему нюху».
Сборник не напоминает традиционных подборок афоризмов: Эйле не 

отбирал в него метких и поражающих своим изяществом универсальных высказыванийа некоторые «мудрые мысли» просто переиначивал или придумывал самвселяясь в разных персонажей и подписываясь братьями Роек или песиком ФафикомНе обошлось и без необычных героевзамечания которых перекликаются между собойавангардные воззрения юной девицы Крети Патачкувны и высказывания знатной дамы – супруги лорда Галлукса ехидно комментирует некая Марилин Набялек (от польского na biało – набело), причем всячески подчеркивает незрелость Крети и критикует поведение Патачкувны как завистливая соперницаПредложенная читателю литературная игра намного интереснее обычных цитат: довольно скоро по коротеньким высказываниям можно составить представление об их «авторах», и этим обычная на первый взгляд книжка дополнительно забавляетЕсть в ней и подготовленные братьями Роек открытки – веселые коллажи с несколькими специально подобранными цитатамикоторые можно вырезать и отправить близким.
Ряд сатирических высказываний был специально выдуман для нужд рубрики«Печатать высказывания Фафика – абсурдВсем известночто собаки не говорят», – утверждает еще один созданный для «Пшекруя» автор – мул ФрэнсисПесик Фафик переосмысливает мудрые человеческие мысли с собачей точки зренияДругие «авторы» тоже наперебой стараются порадовать читателя своим мнениемВ конце концов выходит такчто даже глубоко ироничные (а в сборник попали в основном именно такиемысли известных людей падают жертвой абсурдных или юмористических ассоциаций. 
А еще братья Роек объясняютпочему пирожное стоит есть перед зеркалом и от каких пирожных толстеешьпытаются разобратьсякаких женщин больше всего любят мужчины, выясняюткто самый храбрый и существуют ли люди умнее нас, – и излагают свои наблюдения под видом золотых мыслейЗабавным замечаниям не откажешь в меткостиони заставляют задуматься 
Сборник «Мысли людей великихсредних и песика Фафика» – литературная шуткапародия на антологию «крылатых слов»много лет создававшаяся на страницах журналаЗдесь каждый найдет что-то для себяРядом с меткими афоризмами – смешные замечанияза серьезными рецептами – абсурдные или бессмысленные советыВ сатирической литературе немного подобных произведений, и поэтому сборник, несомненно, заслуживает вашего внимания.


Bracia Rojek: Myśli ludzi wielkich, średnich oraz psa Fafika”
Nowość zbiorów biblioteki A. Mickiewicz.
Polecam ten tomik czytelnikom biblioteki A. Mickiewicz i wielbicielom aforyzmów jak dobry materiał podręczny przy studiowaniu języka polskiego.
Bracia Rojek to jeden z pseudonimów Mariana Eilego, dziennikarza, satyryka, założyciela i jednocześnie redaktora naczelnego „Przekroju”. To właśnie tam w 1951 r stworzono rubrykę „Myśli ludzi wielkich, średnich oraz psa Fafika”. Piesek Fafik istniał prawdziwe, był prezentem imieninowym redaktorowi od współpracowników, w związku z czym na okładce „Przekroju” pojawił się napis”: „Przekrój” – jedyny tygodnik na świecie mający w składzie swej redakcji psa”.
Rubryka była zbiorem cytatów oraz złotych myśli, uzupełnionych o humorystyczne powiedzenia czy docinki postaci wymyślonych. W indeksie autorów pojawiają się postaci, co do których brak danych, albo wiadomo tylko, że są czytelnikami „Przekroju” i że do tego tygodnika myśli swoje nadesłali, albo są pewne wątpliwości, czy w ogóle istnieją. Fafik też widoczne nadsyłał swoje myśli do redakcji. Jedna z psich myśli brzmi: „Nie wierz cudzym słowom, wierz swojemu węchowi”.
Zbiorek nie przypomina tradycyjnych zestawów aforyzmów. Przede wszystkim dlatego, że Eile nie wybierał uniwersalnych, zachwycających celnością czy urokliwych stwierdzeń, a część „mądrości” zwyczajnie preparował, wcielając się w różne postacie – podpisując się jako bracia Rojek czy Pies Fafik. Nie brakuje tu nietuzinkowych bohaterów, których uwagi wchodzą ze sobą w interakcje: Krecia Pataczkówna wygłasza awangardowe przemyślenia młodej panienki, Lordówna Galluxówna – damy, a Marilyn Nabiałek z przekąsem podkreśla niedojrzałość Kreci i z punktu widzenia zazdrosnej rywalki komentuje zachowania Pataczkówny. Dalece ciekawsze od zwykłych cytatów są właśnie te literackie zabawy – dość szybko udaje się odtworzyć z tych króciutkich wypowiedzi charakterystyki ich „autorów”. W ten sposób z pozoru zwyczajny tomik przynosi odbiorcom sporo zabawy. Są w nim także przygotowane przez braci Rojek pocztówki – humorystyczne kolaże z kilkoma wybranymi cytatami, przygotowane do wycięcia i przesłania bliskim.
Satyryczne podejście objawia się w powiedzonkach wymyślanych na potrzeby rubryki. „Drukowanie powiedzonek psa Fafika to absurd. Przecież wiadomo, że psy nie mówią” – stwierdza jeden z wykreowanych na potrzeby „Przekroju” autorów – muł Francis. Pies Fafik transponuje głębokie ludowe mądrości na mądrości psie. Inni „autorzy” przekomarzają się, przynosząc radość czytelnikom. Dochodzi w końcu do tego, że nawet głęboko ironiczne (takie przeważnie trafiają do zbioru) myśli sławnych ludzi giną w zestawie absurdalnych czy humorystycznych skojarzeń.
Bracia Rojek wytłumaczą też, dlaczego warto jeść ciastko przed lustrem i z którego ciastka się tyje, sprawdzą, które kobiety najbardziej lubią mężczyźni, kto jest najbardziej odważny i czy istnieją ludzie inteligentniejsi od nas – a swoje obserwacje przekują na złote myśli. Zabawnym uwagom nie sposób odmówić przewrotnej słuszności a zdolności dać wiele do myślenia czytelnikom.
„Myśli ludzi wielkich, średnich oraz psa Fafika” to literacki żart, parodia antologii w rodzaju „Skrzydlatych słów”, dowcip tworzony przez lata na łapach „Przekroju”. Tu każdy znajdzie coś dla siebie. Poza trafnymi aforyzmami są i śmieszne notatki, poza poważnymi receptami – porady absurdalne czy nonsensowne. Niewiele jest w literaturze satyrycznej podobnych przedsięwzięć – dlatego też warto zwrócić uwagę na tomik Eilego.


Рекомендую всем любителям хорошей литературы! 

Одна из новых книг библиотеки им. Адама Мицкевича – «Труха» Кшиштофа Варги


«… после нас останется разве что труха, из трухи мы произошли и в труху наших гробов мы возвратимся».
Петр Августин, главный персонаж
«Газета Выборча» отметила «Труху» как одно из 25 лучших произведений, без упоминания которых невозможно дать полное представление о польском издательском рынке 2012 года. Юлиуш Куркевич, литературный критик и журналист, который в своей пятничной колонке в «Газете Выборчей» рекомендует читателям книжные новинки, назвал это произведение «самым смелым польским романом 2012 года».
Пятидесятилетний Петр Августин – коммивояжер; он уже много лет работает торговым представителем в одной из варшавских корпораций, постоянно колесит по стране, никаких серьезных дел ему не поручают; естественно, он ненавидит свою работу и описывает начальство и коллег по работе в самом черном свете.
Как раз в очередной служебной командировке, обреченно сидя в поезде, который стоит посреди чистого поля и неизвестно, сколько еще стоять будет, главный персонаж заносит в служебный ноутбук свой монолог, а если точнее – своего рода мысленную исповедь. И только из шокирующего финала романа читатель узнает, отчего коммивояжер подводит этот последний счет с жизнью.
Биография Петра – череда поражений, разочарований и унижений. В жизни он ничего не достиг и теперь проклинает за это родителей, не давших ему безмятежного детства, и жену, с которой развелся много лет назад (она встретила другого – естественно, делягу и пройдоху). В принципе главный герой не отзывается хорошо вообще ни о ком: он одинаково горячо ненавидит всех – и успешных, и лузеров, и знакомых, и случайных попутчиков, оказавшихся в одном с ним купе, и безымянных прохожих на улице.
Его злословие никому конкретно не адресовано. Петр Августин ненавидит всех и вся: коммунистов прошлого и свое детство, костел и культ Богоматери, село и тех, кто там живет, Варшаву и работу в большой корпорации, поклонников горнолыжника Адама Малыша и мотокросса, в конце концов, своих родных и всю Польшу в целом. Исключение делается лишь для композиторов прошлого: музыку эпохи Ренессанса и Барокко он слушает постоянно, и лишь она дает временное успокоение.
Персонаж склонен исходить желчью и брызгать ядом, однако нельзя сказать, чтобы это была исключительно его проблема, что такой уж он человек. Давшая название роману труха – это мерзость, переполняющая душу Петра Августина и определяющая его сознание, но в то же время (а может даже прежде всего) труха – суть нашего мира. Труха – это повсеместная неискренность и идиотизм, вездесущее лицемерие, убожество, зависть, смешанная с цинизмом; одним словом, абсолютное ничтожество.
Игра-перевертыш, которую предлагает нам Варга в своем романе, в том и состоит, что читатель периодически переходит на сторону героя, то и дело как бы невольно принимает его точку зрения. Кому не хотелось иногда так же открыто побрюзжать, высказать все, что наболело, без украшательств и оглядки на других? Созданный автором персонаж, несмотря на свой отталкивающий характер, выражает тайные желания читателя и потому отчасти вызывает симпатию, а в отдельные моменты многие, несомненно, даже смогут отождествить себя с ним. И в итоге будут наказаны за это или, по меньшей мере, неприятно удивлены.
В конце книги Варга подготовил читателю грандиозный сюрприз, заставляющий еще сильнее отдалиться от главного героя. «Труха» – литературный шедевр, смелый памфлет на современность, великолепное циничное и блестящее развлечение высшего порядка.
Кшиштоф Варга (род. 21 марта 1968 года в Варшаве) – польский писатель венгерского происхождения, литературный критик, журналист, редактор в отделе культуры «Газеты Выборчей», фельетонист «Газеты Выборчей» и «Дужего Формату».
Дебютировал сборником рассказов «Пьяный ангел на перекрестке» (Pijany anioł na skrzyżowaniu ulic). Совместно с Павлом Дуниным-Вонсовичем создал словарь новейшей литературы «Парнас бис. Польская литература после 1960 года» (Parnas bis. Literatura polska urodzona po 1960 r.) (1995), с тем же соавтором и Ярославом Клейноцким опубликовал антологию новейшей поэзии (Macie swoich poetów) (1996).
Среди произведений – романы «Текила» (Tequila) (2001) (издан в русском переводе), «Надгробие с ластрико» (Nagrobek z lastryko) (2007) (номинирован на награду престижного польского литературного конкурса Nike), книга-репортаж о Венгрии «Гуляш из турула» (Gulasz z turula) (2008) (также издавалась в русском переводе, получила приз читательских симпатий на конкурса Nike в 2009 году).
В общей сложности произведения Варги трижды номинировались на награду Nike.
Автор живет в Варшаве и (как пишет) склонен накапливать в доме лишние вещи – книги, диски и фильмы.

Polecam wszystkim wielbicielom dobrej literatury!

„Trociny” Krzysztofa Vargi spośród nowych książek biblioteki A. Mickiewicz.
„… po nas zostaną co najwyżej trociny, z trocin powstaliśmy i w trociny naszych trumien się obrócimy”.
Piotr Augustyn, główny bohater
„Gazeta Wyborcza” wyróżniła „Trociny», jako jeden z 25 najlepszych tytułów, bez których nie dałoby się opowiedzieć o polskim rynku wydawniczym roku 2012. Juliusz Kurkiewicz, krytyk literacki, dziennikarz, który poleca nowe książki w piątek w „Gazecie Wyborczej”, uważał ją za „najbardziej brawurową polską powieść 2012 roku”.
Pięćdziesięcioletni Piotr Augustyn jest przedstawicielem handlowym, długoletnim pracownikiem jednej z warszawskich korporacji. Nieprzerwanie podróżuje po kraju, nie zajmuje się niczym ważnym, oczywiście nienawidzi swojej pracy, w najgorszych słowach opisuje swoich przełożonych i współpracowników.
Właśnie w trakcie kolejnej podróży służbowej, uwięziony w pociągu, który stanął w szczerym polu, snuje monolog – czy raczej układa w głowie coś w rodzaju spowiedzi generalnej. Dopiero zaskakujący finał powieści powiadamia o tym, dlaczego komiwojażer znalazł się na krawędzi, skąd wziął się ów ostateczny obrachunek z życiem.
Biografia Piotra naznaczona jest porażkami, rozczarowaniami i upokorzeniami. Nic mu się w życiu nie udało. Przeklina tedy swoich rodziców, którzy nie dali mu pogodnego dzieciństwa, żonę, z którą rozwiódł się przed laty, kiedy ta poznała innego – cwaniaka i kombinatora. W zasadzie złorzeczy każdemu – nienawidzi ludzi sukcesu i przegranych, osób znanych mu osobiście i tych, z którymi siedzi w wagonie kolejowym lub których widuje na ulicy.
Złośliwości nie mają jednego adresata, Piotr Augustyn nienawidzi wszystkiego: komuny i swojego dzieciństwa, Kościoła i kultu Matki Boskiej, wsi i ludzi tam mieszkających, Warszawy i pracy w wielkiej korporacji, kultu Adama Małysza i zawodów żużlowych; nienawidzi w końcu rodziny i Polski. Wyjątek robi dla dawnych kompozytorów, dzieł renesansowych i barokowych słucha pasjami i tylko one potrafią go na chwilę ukoić.
Znalazł upodobanie w wylewaniu żółci i tryskaniu jadem, ale nie możemy powiedzieć: to wyłącznie jego problem, ten typ tak ma. Tytułowe trociny to nędzna materia wypełniająca duszę bohatera i określająca jego świadomość, ale jednocześnie, a może przede wszystkim – trociny stanowią istotę naszego świata. Trociny to powszechna nieautentyczność i zidiocenie, wszechobecna hipokryzja, tandeta i zawiść zmieszana z cynizmem; słowem – marność nad marnościami.
Przewrotna gra, jaką zaproponował nam Varga w „Trocinach”, polega na tym, że od czasu do czasu stajemy po stronie bohatera, tu i ówdzie przyjmujemy jego punkt widzenia niejako wbrew sobie. Czasami chciałoby się tak otwarcie ponarzekać, powiedzieć to, co się naprawdę myśli bez owijania w bawełnę, bez oglądania się na kogokolwiek. Dlatego mimo odpychającej osobowości bohater Krzysztofa Vargi spełniający te marzenia wzbudza nić sympatii, a momentami nawet pewnie sporo osób się z nim utożsami. W zakończeniu zostaną za to ukarani, albo przynajmniej niemile zaskoczeni.
Na koniec Varga funduje czytelnikowi fabularną niespodziankę, która jeszcze bardziej każe mu zdystansować się od bohatera. Trociny to prozatorski majstersztyk – brawurowy pamflet na współczesność, znakomita, cyniczna i błyskotliwa rozrywka na najwyższym poziomie.
Krzysztof Varga (ur. 21 marca 1968 w Warszawie) – polski pisarz węgierskiego pochodzenia, krytyk literacki, dziennikarz, redaktor w dziale Kultura „Gazety Wyborczej”, felietonista „Gazety Wyborczej” i „Dużego Formatu”.
Zadebiutował zbiorem opowiadań Pijany anioł na skrzyżowaniu ulic. Wspólnie z Pawłem Duninem-Wąsowiczem stworzył słownik literatury najnowszej Parnas bis. Literatura polska urodzona po 1960 r. (1995), razem z Pawłem Duninem-Wąsowiczem oraz Jarosławem Klejnockim opublikował antologię najnowszych wierszy Macie swoich poetów (1996).
Autor m.in. powieści „Tequila” (2001), „Nagrobek z lastryko” (2007) (nominowana do nagrody Nike), reporterskiej książki o Węgrzech „Gulasz z turula” (2008) (nagroda Nike czytelników 2009).
Jego książki trzykrotnie były nominowane do Nike, w 2009 roku zdobył Nike czytelników. Mieszka w Warszawie i – jak pisze – ma słabość do gromadzenia rzeczy zbędnych, a więc książek, płyt i filmów.  


Рекомендую прочесть эту книгу всем – и бабушкам с дедушкамии внуками мамами детям – равно как и всем прочим! Отличное чтение для поднятия настроения – особенно в плохую погоду.
Записки примерного пса
Войцех Цезаж
Катажина Терехович
«Прочитай эту книгу, если любишь собакесли у тебя есть собакаесли у тебя нет собакиесли хочешь подарить собаку своему ребенкуесли колеблешьсянужна ли тебе собака в доме»
«Эта книга полностью отвечает всем нашим представлениям о том, какой должна быть книжка для ребенкаоригинальныенестандартные иллюстрацииудобный форматкороткие главыИ, что самое главное, невероятно забавная история!»
«Чудеснаявеселая книга как для теху кого уже есть собака, так и для теху которых собаки пока нетЧтение для детейвзрослых и… собак».
Из отзывов читателей
Читатель получает шанс взглянуть на мир, так сказать, с другой стороны поводкаПравдав случае «примерного пса» это даже не поводока целая упряжь«Примерный пес» – собака ездовой породы «аляскинский маламут», причем характер у этого маламута очень непростойОн далеко не всегда делает то, чего от него хотят, хотя неизменно старается вести себя хорошо и чаще всего не понимаетиз-за чего «эти люди» предъявляют ему претензии
«Мои хозяева постоянно твердятчтобы я вел себя хорошоНо какие могут быть претензии к псу, если он отряхнулся в столовой и забрызгал все стеныЯ ж был мокрыйЯ – примерный пес, и еще я очень много всего разного замечаю вокруг себяИ вижу, что людям самим не мешало бы кой-чему научитьсяНапример, скакать по лужамИли мчаться куда глаза глядят без дорогиЖизнь слишком короткая, нельзя же все время только подавать лапу и ходить рядом, правда?»
«Тут я выплыл из камышей и увидел перед собой берега на нем пастбищегде пасся какой-то коньМне давно страшно хотелось размятьсяи я тут же решил с ним поиграть.
И вот я выбираюсь на берег, отряхиваюсь и направляюсь галопом в сторону коняКонь пускается от меня вскачь – только копыта замелькалиа я за ним гоняюсь в полном восторге.
К нашей игре быстро подключился какой-то дядька с вилами: он ужасно громко орал и все старался меня догнатьМы принялись галопом нарезать круги по пастбищу – впереди коньза ним яза мной – дядька с виламиЧуть погодя играть с нами вроде бы захотел еще и Хенрик (который успел за это время кролем доплыть до берега с лодки)но он, оказывается, только подстерегал момент, чтобы ухватить меня за ошейник и привязать к изгородиПотом Хенрик ругался с дядькой с виламиа дядька был весь красный и фыркал как конь».
Иллюстрировала книгу Иоанна Рушинеку которой «рисовать так хорошо получаетсячто люди часто удивляются, а оттого ошибаются и называют ее Иоанной Рисунок или Рейсшинека она стесняется поправлять их ошибки».
Книга «Записки примерного пса» была отмечена наградой II литературного конкурса им. Астрид Линдгренорганизуемого Фондом «ABC XXI – Вся Польша читает детям». (http://www.cpcd.pl/ )

Фонд «ABC XXI – Вся Польша читает детям» был основан в декабре 1998 гЗадача Фонда – способствовать укреплению эмоционального здоровья (психическогоинтеллектуального и морального) детей и молодежи путем проведения просветительскихучебно-образовательныхорганизационныхрекламных мероприятий и лоббирования.
В частности, Фонд ABC XXI составляет золотой список книгрекомендованных для чтения детям. В этот список попадают книги, которые, как считают члены Фонда, учат детей добротезаставляют задуматься или рассмеятьсяразвивают речь и воображениезакладывают правильную модель поведения – помогают стать приветливымвежливыммудрымсмелым и отважным


Gorąco polecam tę książkę – i dziadkom, i wnuczkom, i mamom, i dzieciom – oraz wszystkim innym. Świetna lektura na zły humor lub na brzydką pogodę.
Pamiętnik grzecznego psa
Przeczytaj tę książkę: jeśli kochasz psy, jeśli masz psa, jeśli nie masz psa, jeśli chciałbyś ofiarować psa swemu dziecku, jeśli wahasz się, czy pies w domu to dobry pomysł…
Książeczka ta spełnia wszelkie oczekiwania, jakie możemy mieć wobec książki dla dzieci: oryginalne, niesztampowe ilustracje, przyjazny format, krótkie rozdziały. No, i przede wszystkim nad wyraz zabawną treść!
„Cudowna, zabawna lektura dla tych, którzy już mają, i tych, którzy jeszcze nie mają psa. Do poczytania dzieciom, dorosłym i… psom.”
Z poleceń czytelników
Czytając tę książkę jesteś po drugiej stronie smyczy. Choć, w przypadku „grzecznego psa” to nie smycz, a cała uprząż. „Grzeczny pies” jest bowiem psem rasy Alaskan malamut. I to malamutem z charakterem. Nie zawsze więc robi to, czego od niego oczekują. Aczkolwiek – zawsze stara się być grzeczny i najczęściej nie rozumie, o co „ci ludzie” mają do niego pretensje…
„Ciągle słyszę od moich Państwa, że mam być grzeczny. Ale czy można mieć pretensje do psa, że wytrzepał się w jadalni i zachlapał ściany? Przecież byłem cały mokry! Jestem bardzo grzecznym psem i w dodatku – uważnym obserwatorem rzeczywistości. I widzę, że to ludzi można by nauczyć tego i owego. Na przykład taplania się w kałuży! Albo szaleńczego biegu! Przecież życie jest za krótkie na ciągłe podawanie łapy i chodzenie przy nodze, prawda?”
„Po chwili wypłynąłem z trzcin i zobaczyłem przed sobą brzeg, a na nim pastwisko, gdzie pasł się jakiś koń. Byłem spragniony rozrywki, wiec natychmiast nabrałem ochoty, żeby się s nim pobawić.
Już po chwili wypełzłem na brzeg. Otrzepałem się i ruszyłem galopem w kierunku konia. Koń zaczął uciekać przede mną strzelając kopytami, a ja go goniłem i bardzo mi się to spodobało.
Do naszej zabawy szybko dołączył jakiś pan z widłami, który strasznie głośno krzyczał i usiłował mnie dogonić. Wszyscyśmy sobie galopowali po pastwisku, na czele koń, potem ja, a za mną pan z widłami. Późnej do zabawy dołączył jeszcze Henryk (przypłynął kraulem do brzegu s lodzi), który w najfajniejszym momencie złapał mnie za obrożę i przywiązał do ogrodzenia. Potem kłócił się z panem z widłami, który był cały czerwony i prychał jak koń.”
Ilustrowała książkę Joanna Rusinek, która „rysuje tak zjawiskowo, że ludzie często przekręcają jej nazwisko, nazywając ja Joanną Rysunek lub Rycinek, a ona ma wtedy dość zakłopotaną minę”.
Książka nagrodzona w II Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren, zorganizowanym przez Fundację „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”.
Fundacja „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom” została założona w grudniu 1998 r. Celem Fundacji jest wspieranie zdrowia emocjonalnego – psychicznego, umysłowego oraz moralnego – dzieci i młodzieży poprzez działania oświatowe, edukacyjne, organizacyjne, promocyjne i lobbingowe.
Fundacja ABCXXI opracowała złotą listę książek, które polecane są do czytania dzieciom.
Umieszczone są na niej tytuły książek, które w odczuciu członków Fundacji uczą dzieci czegoś dobrego, pobudzają do refleksji lub śmiechu, doskonalą język, rozwijają wyobraźnię, przynoszą dobre wzorce zachowań – życzliwości, uczciwości, mądrości, odwagi.


Reclame

Lasă un răspuns

Completează mai jos detaliile tale sau dă clic pe un icon pentru a te autentifica:

Logo WordPress.com

Comentezi folosind contul tău WordPress.com. Dezautentificare /  Schimbă )

Fotografie Google

Comentezi folosind contul tău Google. Dezautentificare /  Schimbă )

Poză Twitter

Comentezi folosind contul tău Twitter. Dezautentificare /  Schimbă )

Fotografie Facebook

Comentezi folosind contul tău Facebook. Dezautentificare /  Schimbă )

Conectare la %s