Dialog cu cititorul: Marina Kreajeva

Impresiiile utilizatorilor despre carte, lectură, despre activitatea bibliotecii in general, impresii de calatorie, poezii ş.m.a..



Марина Кряжева читает в нашей библиотеке с 2009 года. Она любезно согласилась познакомить посетителей блога Polonistica с книгами польских писателей из фонда библиотеки «A. Mickiewicz». Эти книги вызвали у неё большой интерес. 

Повесть Адама Багдая для детей и подростков Каникулы с привидениями (Wakacje z duchami) увидела свет в 1962 году. В 1970 году в Польше по этой книге был снят телесериал с таким же названием. На русском языке повесть была опубликована под названием Тайна замка с привидениями; ее текст вы можете найти здесь http://www.litmir.net/br/?b=128629
Багдай – очень интересный автор, можно сказать, польский Аркадий Гайдар. В российской литературе – Тимур и его команда, в польской – Толек (в русском переводе Лёлек) Банан, Адама Багдая (повесть 1967 г. Ставка на Лелька Банана).

Книга рассказывает о приключениях трех друзей, которые выслеживают таинственных приведений в замке неподалеку от лесничества, где проводят каникулы.

История с привидениями начинается с того, что ребята основывают клуб юных детективов. Вскоре после этого они замечают странные вспышки света на башнях замка. Вот отличная загадка для начинающих сыщиков! Мальчишки решают узнать, кто за этим стоит. Они бросаются исследовать замок и встречают там странного бородатого незнакомца. Таинственные явления не дают им покоя. Целыми днями и даже ночами ребята следят за всеми теми, кто крутится вокруг замка. Появляются новые подозреваемые, а вместе с ними – новые вопросы. Удастся ли мальчикам догадаться, кто из этих людей преступник? И кто эти таинственные личности на самом деле? Кем окажутся таинственные призраки? 
Но в первую очередь «Каникулы с привидениями» – презабавная история, которую легко и приятно читать. Дополнительно в ней присутствует детективная загадка, и читатель может попытаться решить ее вместе с героями. Однако предупреждаем сразу, что по ходу действия появится столько подозреваемых и сюжет так запутается, что заранее угадать «злодея» будет очень и очень непросто.

Несомненно, эту книгу стоит прочитать. Рекомендую: здесь вы найдете много юмора, великолепных героев и детективную загадку для читателей всех возрастов! Детей захватят в первую очередь увлекательные приключения, переживаемые вместе со сверстниками – главными героями книги. У молодежи забавный сюжет вызовет улыбку, даст возможность расслабиться. Для взрослых читателей книга станет сентиментальным путешествием, возвращением в годы детства, а также своего рода пособием «Пойми своего ребенка», потому что большинство взрослых, к сожалению, забывает, что они тоже когда-то были молодыми и непослушными озорниками. 

                                 * * * * * * * * * * * * * *

Wakacje z duchami – powieść młodzieżowa Adama Bahdaja, wydana po raz pierwszy w 1962 r. Na podstawie książki nakręcono w Polsce w 1970 r. serial telewizyjny pod tym samym tytułem.

Książka opowiada o perypetiach grupki chłopców tropiących tajemnicze duchy w zamku, w pobliżu leśniczówki, gdzie spędzają wakacje.

Przygoda z duchami rozpoczyna się od chwili, gdy chłopcy postanawiają założyć Klub Młodych Detektywów. Niebawem spostrzegają na zamku dziwne błyski i postanawiają sprawdzić, kto za tym stoi. Cóż za wspaniała zagadka dla początkujących detektywów! Biegną natychmiast na zamek i spotykają tam nieznajomego brodacza. Tajemnicze zjawy nie dają im spokoju. Całe dnie, a nawet noce, spędzają śledząc ludzi, którzy kręcą się nieopodal zamku. Pojawiają się nowi podejrzani a wraz z nimi nowe pytania. Czy chłopcom uda się dojść, kto jest przestępcą? Kim są tajemniczy goście? Kim okażą się świetliste zjawy? 

„Wakacje z duchami” to przede wszystkim przezabawna historyjka, którą czyta się lekko i z przyjemnością. Do tego jest to książka detektywistyczna, więc możemy sobie trochę pogłówkować. Chociaż tylu podejrzanych występuje w książce i historia robi się tak pogmatwana, że trudno odgadnąć, kto jest tym „złym”.

Warto przeczytać tę historię. Duża dawka humoru, świetni bohaterowie, zagadka detektywistyczna – zachęcam. Niesamowita książka dla wszystkich czytelników! Nie liczy się to, ile masz lat. Dzieci przeżywają przede wszystkim wspaniałą przygodę ze swoimi książkowymi rówieśnikami; dla młodzieży to historia zabawna, wywołująca uśmiech, książka-relaks; dla dorosłych czytelników zaś to przygoda sentymentalna, powrót do dzieciństwa, a także pewnego rodzaj poradnik w stylu „zrozumieć dziecko”, bo większość dorosłych niestety zapomina, że kiedyś też byli młodymi urwisami. 


Dialog cu cititorul: Marina Kreajeva

Impresiiile utilizatorilor despre carte, lectură, despre activitatea bibliotecii in general, impresii de calatorie, poezii ş.m.a..
Пани Марина Кряжева читает в нашей библиотеке с 2009 года. Она любезно согласилась познакомить посетителей блога Polonistica с книгами польских писателей из фонда библиотеки «A. Mickiewicz». Эти книги вызвали у неё большой интерес. 

Братья Роек: «Мысли людей великихсредних и песика Фафика»
Новинка из коллекции библиотеки им. АМицкевича
Рекомендую этот томик читателям библиотеки им. АМицкевича и любителям афоризмов в качестве хорошего вспомогательного материала при изучении польского языка.
Братья Роек – один из псевдонимов Мариана Эйлежурналистасатирикаоснователя и одновременно главного редактора еженедельного журнала «Пшекруй» (Przekrój по-польски – «разрез»)В этом журнале появилась в 1951 году рубрика «Мысли людей великихсредних и песика Фафика»Песик Фафик реально существовал, сотрудники подарили его редактору журнала на день рождения, после чего на обложке «Пшекруя» появились следующие слова: «Единственный в мире журнал, имеющий в составе редколлегии собаку».
В рубрике публиковались подборки цитат и золотых мыслейдополненные смешными высказываниями и комментариями вымышленных лицВ указателе авторов значатся лица«информация о которых отсутствует»либо о которых «известно только, что они являются читателями «Пшекруя» и поделились с журналом своими мыслями», либо «относительно реального существования которых имеются определенные сомнения»По всей вероятности, Фафик тоже регулярно делился с редакцией своими мыслями, и одна из них звучит так«Не верь чужим словам, верь своему нюху».
Сборник не напоминает традиционных подборок афоризмов: Эйле не 

отбирал в него метких и поражающих своим изяществом универсальных высказыванийа некоторые «мудрые мысли» просто переиначивал или придумывал самвселяясь в разных персонажей и подписываясь братьями Роек или песиком ФафикомНе обошлось и без необычных героевзамечания которых перекликаются между собойавангардные воззрения юной девицы Крети Патачкувны и высказывания знатной дамы – супруги лорда Галлукса ехидно комментирует некая Марилин Набялек (от польского na biało – набело), причем всячески подчеркивает незрелость Крети и критикует поведение Патачкувны как завистливая соперницаПредложенная читателю литературная игра намного интереснее обычных цитат: довольно скоро по коротеньким высказываниям можно составить представление об их «авторах», и этим обычная на первый взгляд книжка дополнительно забавляетЕсть в ней и подготовленные братьями Роек открытки – веселые коллажи с несколькими специально подобранными цитатамикоторые можно вырезать и отправить близким.
Ряд сатирических высказываний был специально выдуман для нужд рубрики«Печатать высказывания Фафика – абсурдВсем известночто собаки не говорят», – утверждает еще один созданный для «Пшекруя» автор – мул ФрэнсисПесик Фафик переосмысливает мудрые человеческие мысли с собачей точки зренияДругие «авторы» тоже наперебой стараются порадовать читателя своим мнениемВ конце концов выходит такчто даже глубоко ироничные (а в сборник попали в основном именно такиемысли известных людей падают жертвой абсурдных или юмористических ассоциаций. 
А еще братья Роек объясняютпочему пирожное стоит есть перед зеркалом и от каких пирожных толстеешьпытаются разобратьсякаких женщин больше всего любят мужчины, выясняюткто самый храбрый и существуют ли люди умнее нас, – и излагают свои наблюдения под видом золотых мыслейЗабавным замечаниям не откажешь в меткостиони заставляют задуматься 
Сборник «Мысли людей великихсредних и песика Фафика» – литературная шуткапародия на антологию «крылатых слов»много лет создававшаяся на страницах журналаЗдесь каждый найдет что-то для себяРядом с меткими афоризмами – смешные замечанияза серьезными рецептами – абсурдные или бессмысленные советыВ сатирической литературе немного подобных произведений, и поэтому сборник, несомненно, заслуживает вашего внимания.


Bracia Rojek: Myśli ludzi wielkich, średnich oraz psa Fafika”
Nowość zbiorów biblioteki A. Mickiewicz.
Polecam ten tomik czytelnikom biblioteki A. Mickiewicz i wielbicielom aforyzmów jak dobry materiał podręczny przy studiowaniu języka polskiego.
Bracia Rojek to jeden z pseudonimów Mariana Eilego, dziennikarza, satyryka, założyciela i jednocześnie redaktora naczelnego „Przekroju”. To właśnie tam w 1951 r stworzono rubrykę „Myśli ludzi wielkich, średnich oraz psa Fafika”. Piesek Fafik istniał prawdziwe, był prezentem imieninowym redaktorowi od współpracowników, w związku z czym na okładce „Przekroju” pojawił się napis”: „Przekrój” – jedyny tygodnik na świecie mający w składzie swej redakcji psa”.
Rubryka była zbiorem cytatów oraz złotych myśli, uzupełnionych o humorystyczne powiedzenia czy docinki postaci wymyślonych. W indeksie autorów pojawiają się postaci, co do których brak danych, albo wiadomo tylko, że są czytelnikami „Przekroju” i że do tego tygodnika myśli swoje nadesłali, albo są pewne wątpliwości, czy w ogóle istnieją. Fafik też widoczne nadsyłał swoje myśli do redakcji. Jedna z psich myśli brzmi: „Nie wierz cudzym słowom, wierz swojemu węchowi”.
Zbiorek nie przypomina tradycyjnych zestawów aforyzmów. Przede wszystkim dlatego, że Eile nie wybierał uniwersalnych, zachwycających celnością czy urokliwych stwierdzeń, a część „mądrości” zwyczajnie preparował, wcielając się w różne postacie – podpisując się jako bracia Rojek czy Pies Fafik. Nie brakuje tu nietuzinkowych bohaterów, których uwagi wchodzą ze sobą w interakcje: Krecia Pataczkówna wygłasza awangardowe przemyślenia młodej panienki, Lordówna Galluxówna – damy, a Marilyn Nabiałek z przekąsem podkreśla niedojrzałość Kreci i z punktu widzenia zazdrosnej rywalki komentuje zachowania Pataczkówny. Dalece ciekawsze od zwykłych cytatów są właśnie te literackie zabawy – dość szybko udaje się odtworzyć z tych króciutkich wypowiedzi charakterystyki ich „autorów”. W ten sposób z pozoru zwyczajny tomik przynosi odbiorcom sporo zabawy. Są w nim także przygotowane przez braci Rojek pocztówki – humorystyczne kolaże z kilkoma wybranymi cytatami, przygotowane do wycięcia i przesłania bliskim.
Satyryczne podejście objawia się w powiedzonkach wymyślanych na potrzeby rubryki. „Drukowanie powiedzonek psa Fafika to absurd. Przecież wiadomo, że psy nie mówią” – stwierdza jeden z wykreowanych na potrzeby „Przekroju” autorów – muł Francis. Pies Fafik transponuje głębokie ludowe mądrości na mądrości psie. Inni „autorzy” przekomarzają się, przynosząc radość czytelnikom. Dochodzi w końcu do tego, że nawet głęboko ironiczne (takie przeważnie trafiają do zbioru) myśli sławnych ludzi giną w zestawie absurdalnych czy humorystycznych skojarzeń.
Bracia Rojek wytłumaczą też, dlaczego warto jeść ciastko przed lustrem i z którego ciastka się tyje, sprawdzą, które kobiety najbardziej lubią mężczyźni, kto jest najbardziej odważny i czy istnieją ludzie inteligentniejsi od nas – a swoje obserwacje przekują na złote myśli. Zabawnym uwagom nie sposób odmówić przewrotnej słuszności a zdolności dać wiele do myślenia czytelnikom.
„Myśli ludzi wielkich, średnich oraz psa Fafika” to literacki żart, parodia antologii w rodzaju „Skrzydlatych słów”, dowcip tworzony przez lata na łapach „Przekroju”. Tu każdy znajdzie coś dla siebie. Poza trafnymi aforyzmami są i śmieszne notatki, poza poważnymi receptami – porady absurdalne czy nonsensowne. Niewiele jest w literaturze satyrycznej podobnych przedsięwzięć – dlatego też warto zwrócić uwagę na tomik Eilego.


Рекомендую всем любителям хорошей литературы! 

Одна из новых книг библиотеки им. Адама Мицкевича – «Труха» Кшиштофа Варги


«… после нас останется разве что труха, из трухи мы произошли и в труху наших гробов мы возвратимся».
Петр Августин, главный персонаж
«Газета Выборча» отметила «Труху» как одно из 25 лучших произведений, без упоминания которых невозможно дать полное представление о польском издательском рынке 2012 года. Юлиуш Куркевич, литературный критик и журналист, который в своей пятничной колонке в «Газете Выборчей» рекомендует читателям книжные новинки, назвал это произведение «самым смелым польским романом 2012 года».
Пятидесятилетний Петр Августин – коммивояжер; он уже много лет работает торговым представителем в одной из варшавских корпораций, постоянно колесит по стране, никаких серьезных дел ему не поручают; естественно, он ненавидит свою работу и описывает начальство и коллег по работе в самом черном свете.
Как раз в очередной служебной командировке, обреченно сидя в поезде, который стоит посреди чистого поля и неизвестно, сколько еще стоять будет, главный персонаж заносит в служебный ноутбук свой монолог, а если точнее – своего рода мысленную исповедь. И только из шокирующего финала романа читатель узнает, отчего коммивояжер подводит этот последний счет с жизнью.
Биография Петра – череда поражений, разочарований и унижений. В жизни он ничего не достиг и теперь проклинает за это родителей, не давших ему безмятежного детства, и жену, с которой развелся много лет назад (она встретила другого – естественно, делягу и пройдоху). В принципе главный герой не отзывается хорошо вообще ни о ком: он одинаково горячо ненавидит всех – и успешных, и лузеров, и знакомых, и случайных попутчиков, оказавшихся в одном с ним купе, и безымянных прохожих на улице.
Его злословие никому конкретно не адресовано. Петр Августин ненавидит всех и вся: коммунистов прошлого и свое детство, костел и культ Богоматери, село и тех, кто там живет, Варшаву и работу в большой корпорации, поклонников горнолыжника Адама Малыша и мотокросса, в конце концов, своих родных и всю Польшу в целом. Исключение делается лишь для композиторов прошлого: музыку эпохи Ренессанса и Барокко он слушает постоянно, и лишь она дает временное успокоение.
Персонаж склонен исходить желчью и брызгать ядом, однако нельзя сказать, чтобы это была исключительно его проблема, что такой уж он человек. Давшая название роману труха – это мерзость, переполняющая душу Петра Августина и определяющая его сознание, но в то же время (а может даже прежде всего) труха – суть нашего мира. Труха – это повсеместная неискренность и идиотизм, вездесущее лицемерие, убожество, зависть, смешанная с цинизмом; одним словом, абсолютное ничтожество.
Игра-перевертыш, которую предлагает нам Варга в своем романе, в том и состоит, что читатель периодически переходит на сторону героя, то и дело как бы невольно принимает его точку зрения. Кому не хотелось иногда так же открыто побрюзжать, высказать все, что наболело, без украшательств и оглядки на других? Созданный автором персонаж, несмотря на свой отталкивающий характер, выражает тайные желания читателя и потому отчасти вызывает симпатию, а в отдельные моменты многие, несомненно, даже смогут отождествить себя с ним. И в итоге будут наказаны за это или, по меньшей мере, неприятно удивлены.
В конце книги Варга подготовил читателю грандиозный сюрприз, заставляющий еще сильнее отдалиться от главного героя. «Труха» – литературный шедевр, смелый памфлет на современность, великолепное циничное и блестящее развлечение высшего порядка.
Кшиштоф Варга (род. 21 марта 1968 года в Варшаве) – польский писатель венгерского происхождения, литературный критик, журналист, редактор в отделе культуры «Газеты Выборчей», фельетонист «Газеты Выборчей» и «Дужего Формату».
Дебютировал сборником рассказов «Пьяный ангел на перекрестке» (Pijany anioł na skrzyżowaniu ulic). Совместно с Павлом Дуниным-Вонсовичем создал словарь новейшей литературы «Парнас бис. Польская литература после 1960 года» (Parnas bis. Literatura polska urodzona po 1960 r.) (1995), с тем же соавтором и Ярославом Клейноцким опубликовал антологию новейшей поэзии (Macie swoich poetów) (1996).
Среди произведений – романы «Текила» (Tequila) (2001) (издан в русском переводе), «Надгробие с ластрико» (Nagrobek z lastryko) (2007) (номинирован на награду престижного польского литературного конкурса Nike), книга-репортаж о Венгрии «Гуляш из турула» (Gulasz z turula) (2008) (также издавалась в русском переводе, получила приз читательских симпатий на конкурса Nike в 2009 году).
В общей сложности произведения Варги трижды номинировались на награду Nike.
Автор живет в Варшаве и (как пишет) склонен накапливать в доме лишние вещи – книги, диски и фильмы.

Polecam wszystkim wielbicielom dobrej literatury!

„Trociny” Krzysztofa Vargi spośród nowych książek biblioteki A. Mickiewicz.
„… po nas zostaną co najwyżej trociny, z trocin powstaliśmy i w trociny naszych trumien się obrócimy”.
Piotr Augustyn, główny bohater
„Gazeta Wyborcza” wyróżniła „Trociny», jako jeden z 25 najlepszych tytułów, bez których nie dałoby się opowiedzieć o polskim rynku wydawniczym roku 2012. Juliusz Kurkiewicz, krytyk literacki, dziennikarz, który poleca nowe książki w piątek w „Gazecie Wyborczej”, uważał ją za „najbardziej brawurową polską powieść 2012 roku”.
Pięćdziesięcioletni Piotr Augustyn jest przedstawicielem handlowym, długoletnim pracownikiem jednej z warszawskich korporacji. Nieprzerwanie podróżuje po kraju, nie zajmuje się niczym ważnym, oczywiście nienawidzi swojej pracy, w najgorszych słowach opisuje swoich przełożonych i współpracowników.
Właśnie w trakcie kolejnej podróży służbowej, uwięziony w pociągu, który stanął w szczerym polu, snuje monolog – czy raczej układa w głowie coś w rodzaju spowiedzi generalnej. Dopiero zaskakujący finał powieści powiadamia o tym, dlaczego komiwojażer znalazł się na krawędzi, skąd wziął się ów ostateczny obrachunek z życiem.
Biografia Piotra naznaczona jest porażkami, rozczarowaniami i upokorzeniami. Nic mu się w życiu nie udało. Przeklina tedy swoich rodziców, którzy nie dali mu pogodnego dzieciństwa, żonę, z którą rozwiódł się przed laty, kiedy ta poznała innego – cwaniaka i kombinatora. W zasadzie złorzeczy każdemu – nienawidzi ludzi sukcesu i przegranych, osób znanych mu osobiście i tych, z którymi siedzi w wagonie kolejowym lub których widuje na ulicy.
Złośliwości nie mają jednego adresata, Piotr Augustyn nienawidzi wszystkiego: komuny i swojego dzieciństwa, Kościoła i kultu Matki Boskiej, wsi i ludzi tam mieszkających, Warszawy i pracy w wielkiej korporacji, kultu Adama Małysza i zawodów żużlowych; nienawidzi w końcu rodziny i Polski. Wyjątek robi dla dawnych kompozytorów, dzieł renesansowych i barokowych słucha pasjami i tylko one potrafią go na chwilę ukoić.
Znalazł upodobanie w wylewaniu żółci i tryskaniu jadem, ale nie możemy powiedzieć: to wyłącznie jego problem, ten typ tak ma. Tytułowe trociny to nędzna materia wypełniająca duszę bohatera i określająca jego świadomość, ale jednocześnie, a może przede wszystkim – trociny stanowią istotę naszego świata. Trociny to powszechna nieautentyczność i zidiocenie, wszechobecna hipokryzja, tandeta i zawiść zmieszana z cynizmem; słowem – marność nad marnościami.
Przewrotna gra, jaką zaproponował nam Varga w „Trocinach”, polega na tym, że od czasu do czasu stajemy po stronie bohatera, tu i ówdzie przyjmujemy jego punkt widzenia niejako wbrew sobie. Czasami chciałoby się tak otwarcie ponarzekać, powiedzieć to, co się naprawdę myśli bez owijania w bawełnę, bez oglądania się na kogokolwiek. Dlatego mimo odpychającej osobowości bohater Krzysztofa Vargi spełniający te marzenia wzbudza nić sympatii, a momentami nawet pewnie sporo osób się z nim utożsami. W zakończeniu zostaną za to ukarani, albo przynajmniej niemile zaskoczeni.
Na koniec Varga funduje czytelnikowi fabularną niespodziankę, która jeszcze bardziej każe mu zdystansować się od bohatera. Trociny to prozatorski majstersztyk – brawurowy pamflet na współczesność, znakomita, cyniczna i błyskotliwa rozrywka na najwyższym poziomie.
Krzysztof Varga (ur. 21 marca 1968 w Warszawie) – polski pisarz węgierskiego pochodzenia, krytyk literacki, dziennikarz, redaktor w dziale Kultura „Gazety Wyborczej”, felietonista „Gazety Wyborczej” i „Dużego Formatu”.
Zadebiutował zbiorem opowiadań Pijany anioł na skrzyżowaniu ulic. Wspólnie z Pawłem Duninem-Wąsowiczem stworzył słownik literatury najnowszej Parnas bis. Literatura polska urodzona po 1960 r. (1995), razem z Pawłem Duninem-Wąsowiczem oraz Jarosławem Klejnockim opublikował antologię najnowszych wierszy Macie swoich poetów (1996).
Autor m.in. powieści „Tequila” (2001), „Nagrobek z lastryko” (2007) (nominowana do nagrody Nike), reporterskiej książki o Węgrzech „Gulasz z turula” (2008) (nagroda Nike czytelników 2009).
Jego książki trzykrotnie były nominowane do Nike, w 2009 roku zdobył Nike czytelników. Mieszka w Warszawie i – jak pisze – ma słabość do gromadzenia rzeczy zbędnych, a więc książek, płyt i filmów.  


Рекомендую прочесть эту книгу всем – и бабушкам с дедушкамии внуками мамами детям – равно как и всем прочим! Отличное чтение для поднятия настроения – особенно в плохую погоду.
Записки примерного пса
Войцех Цезаж
Катажина Терехович
«Прочитай эту книгу, если любишь собакесли у тебя есть собакаесли у тебя нет собакиесли хочешь подарить собаку своему ребенкуесли колеблешьсянужна ли тебе собака в доме»
«Эта книга полностью отвечает всем нашим представлениям о том, какой должна быть книжка для ребенкаоригинальныенестандартные иллюстрацииудобный форматкороткие главыИ, что самое главное, невероятно забавная история!»
«Чудеснаявеселая книга как для теху кого уже есть собака, так и для теху которых собаки пока нетЧтение для детейвзрослых и… собак».
Из отзывов читателей
Читатель получает шанс взглянуть на мир, так сказать, с другой стороны поводкаПравдав случае «примерного пса» это даже не поводока целая упряжь«Примерный пес» – собака ездовой породы «аляскинский маламут», причем характер у этого маламута очень непростойОн далеко не всегда делает то, чего от него хотят, хотя неизменно старается вести себя хорошо и чаще всего не понимаетиз-за чего «эти люди» предъявляют ему претензии
«Мои хозяева постоянно твердятчтобы я вел себя хорошоНо какие могут быть претензии к псу, если он отряхнулся в столовой и забрызгал все стеныЯ ж был мокрыйЯ – примерный пес, и еще я очень много всего разного замечаю вокруг себяИ вижу, что людям самим не мешало бы кой-чему научитьсяНапример, скакать по лужамИли мчаться куда глаза глядят без дорогиЖизнь слишком короткая, нельзя же все время только подавать лапу и ходить рядом, правда?»
«Тут я выплыл из камышей и увидел перед собой берега на нем пастбищегде пасся какой-то коньМне давно страшно хотелось размятьсяи я тут же решил с ним поиграть.
И вот я выбираюсь на берег, отряхиваюсь и направляюсь галопом в сторону коняКонь пускается от меня вскачь – только копыта замелькалиа я за ним гоняюсь в полном восторге.
К нашей игре быстро подключился какой-то дядька с вилами: он ужасно громко орал и все старался меня догнатьМы принялись галопом нарезать круги по пастбищу – впереди коньза ним яза мной – дядька с виламиЧуть погодя играть с нами вроде бы захотел еще и Хенрик (который успел за это время кролем доплыть до берега с лодки)но он, оказывается, только подстерегал момент, чтобы ухватить меня за ошейник и привязать к изгородиПотом Хенрик ругался с дядькой с виламиа дядька был весь красный и фыркал как конь».
Иллюстрировала книгу Иоанна Рушинеку которой «рисовать так хорошо получаетсячто люди часто удивляются, а оттого ошибаются и называют ее Иоанной Рисунок или Рейсшинека она стесняется поправлять их ошибки».
Книга «Записки примерного пса» была отмечена наградой II литературного конкурса им. Астрид Линдгренорганизуемого Фондом «ABC XXI – Вся Польша читает детям». (http://www.cpcd.pl/ )

Фонд «ABC XXI – Вся Польша читает детям» был основан в декабре 1998 гЗадача Фонда – способствовать укреплению эмоционального здоровья (психическогоинтеллектуального и морального) детей и молодежи путем проведения просветительскихучебно-образовательныхорганизационныхрекламных мероприятий и лоббирования.
В частности, Фонд ABC XXI составляет золотой список книгрекомендованных для чтения детям. В этот список попадают книги, которые, как считают члены Фонда, учат детей добротезаставляют задуматься или рассмеятьсяразвивают речь и воображениезакладывают правильную модель поведения – помогают стать приветливымвежливыммудрымсмелым и отважным


Gorąco polecam tę książkę – i dziadkom, i wnuczkom, i mamom, i dzieciom – oraz wszystkim innym. Świetna lektura na zły humor lub na brzydką pogodę.
Pamiętnik grzecznego psa
Przeczytaj tę książkę: jeśli kochasz psy, jeśli masz psa, jeśli nie masz psa, jeśli chciałbyś ofiarować psa swemu dziecku, jeśli wahasz się, czy pies w domu to dobry pomysł…
Książeczka ta spełnia wszelkie oczekiwania, jakie możemy mieć wobec książki dla dzieci: oryginalne, niesztampowe ilustracje, przyjazny format, krótkie rozdziały. No, i przede wszystkim nad wyraz zabawną treść!
„Cudowna, zabawna lektura dla tych, którzy już mają, i tych, którzy jeszcze nie mają psa. Do poczytania dzieciom, dorosłym i… psom.”
Z poleceń czytelników
Czytając tę książkę jesteś po drugiej stronie smyczy. Choć, w przypadku „grzecznego psa” to nie smycz, a cała uprząż. „Grzeczny pies” jest bowiem psem rasy Alaskan malamut. I to malamutem z charakterem. Nie zawsze więc robi to, czego od niego oczekują. Aczkolwiek – zawsze stara się być grzeczny i najczęściej nie rozumie, o co „ci ludzie” mają do niego pretensje…
„Ciągle słyszę od moich Państwa, że mam być grzeczny. Ale czy można mieć pretensje do psa, że wytrzepał się w jadalni i zachlapał ściany? Przecież byłem cały mokry! Jestem bardzo grzecznym psem i w dodatku – uważnym obserwatorem rzeczywistości. I widzę, że to ludzi można by nauczyć tego i owego. Na przykład taplania się w kałuży! Albo szaleńczego biegu! Przecież życie jest za krótkie na ciągłe podawanie łapy i chodzenie przy nodze, prawda?”
„Po chwili wypłynąłem z trzcin i zobaczyłem przed sobą brzeg, a na nim pastwisko, gdzie pasł się jakiś koń. Byłem spragniony rozrywki, wiec natychmiast nabrałem ochoty, żeby się s nim pobawić.
Już po chwili wypełzłem na brzeg. Otrzepałem się i ruszyłem galopem w kierunku konia. Koń zaczął uciekać przede mną strzelając kopytami, a ja go goniłem i bardzo mi się to spodobało.
Do naszej zabawy szybko dołączył jakiś pan z widłami, który strasznie głośno krzyczał i usiłował mnie dogonić. Wszyscyśmy sobie galopowali po pastwisku, na czele koń, potem ja, a za mną pan z widłami. Późnej do zabawy dołączył jeszcze Henryk (przypłynął kraulem do brzegu s lodzi), który w najfajniejszym momencie złapał mnie za obrożę i przywiązał do ogrodzenia. Potem kłócił się z panem z widłami, który był cały czerwony i prychał jak koń.”
Ilustrowała książkę Joanna Rusinek, która „rysuje tak zjawiskowo, że ludzie często przekręcają jej nazwisko, nazywając ja Joanną Rysunek lub Rycinek, a ona ma wtedy dość zakłopotaną minę”.
Książka nagrodzona w II Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren, zorganizowanym przez Fundację „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”.
Fundacja „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom” została założona w grudniu 1998 r. Celem Fundacji jest wspieranie zdrowia emocjonalnego – psychicznego, umysłowego oraz moralnego – dzieci i młodzieży poprzez działania oświatowe, edukacyjne, organizacyjne, promocyjne i lobbingowe.
Fundacja ABCXXI opracowała złotą listę książek, które polecane są do czytania dzieciom.
Umieszczone są na niej tytuły książek, które w odczuciu członków Fundacji uczą dzieci czegoś dobrego, pobudzają do refleksji lub śmiechu, doskonalą język, rozwijają wyobraźnię, przynoszą dobre wzorce zachowań – życzliwości, uczciwości, mądrości, odwagi.


Dialog cu cititorul: Marina Kreajeva

Impresiiile utilizatorilor despre carte, lectură, despre activitatea bibliotecii in general, impresii de calatorie, poezii ş.m.a..


Пани Марина Кряжева читает в нашей библиотеке с 2009 года. Она любезно согласилась познакомить посетителей блога Polonistica с книгами польских писателей из фонда библиотеки «A. Mickiewicz». Эти книги вызвали у неё большой интерес. 

                                              * * *

Януш Корчак хорошо известен нам как автор книги «Король Матиуш Первый». Однако помимо этой истории для детей он написал более 20 других книг.
Повесть о банкротстве маленького Джека впервые увидела свет в 1924 году. Местом действия автор выбрал Америку, однако с таким же успехом описанные в книге события могли происходить в Аргентине, Германии или Швеции – а также в Польше или в Молдове. Хотя современному читателю стиль изложения может показаться несколько старомодным, история не перестает от этого быть жизненной и мудрой, поскольку в ней идет речь об универсальных принципах предпринимательства.
В повести разъясняются основополагающие коммерческие и экономические понятия. Прочтя эту книжку, вы поймете, что такое: капитал, скидка, реклама, счет, бухгалтерские книги, кредит, смета, риск, опт, убыток, административные расходы, конъюнктура, банк, налоговая инспекция, нотариус, кредитно-сберегательная касса, продажа в рассрочку, гарантия, пассивы, активы, заемщик, кредитор, обеспечение, средства, фрахт, обязательство, бюджет. Всю эту информацию вы получите не из научных определений, а из рассказа о том, что произошло с американским подростком по имени Джек.
История банкротства Джека Фултона начинается с того, что его назначают заведовать классной библиотекой. Джек покупает на полученные в подарок деньги новые интересные книжки для библиотеки. Дела у библиотеки идут так хорошо, что ученики решают создать собственный кооператив. Их инициатива получает поддержку, средства кооператива растут, дополнительно закупается спортивный инвентарь (коньки и мячи). Ожидания и потребности учеников быстро возрастают, что выливается в решение приобрести в кредит два велосипеда.
Правда, предприятие закончилось крахом (велосипеды украдены), но в конце книги полиция находит их, и появляется шанс, что в следующем учебном году кооператив возобновит свою деятельность. Предпринимательству всегда сопутствует риск краха и убытков, но без риска невозможно добиться успеха.
История Джека рассказана легким, доступным и простым для понимания языком, поэтому рекомендую эту книгу в качестве учебной литературы всем читателям библиотеки им. А. Мицкевича, изучающим польский язык.
На интернет-портале цифровой народной библиотеки «Полона» (www.polona.pl ) со временем будут выложены все произведения Корчака. Наряду с книгами о короле Матиуше (две классические книги для детей «Король Матиуш Первый» и «Матиуш на необитаемом острове») сейчас там можно найти повести «Дети улицы» и «Дитя гостиной», рассказы «Роковая неделя» и «Бобо», фантазийная история «Когда я снова буду маленьким», сатира «Глупости». Впоследствии там также появятся книги, переизданные в 2013 году: «Кайтусь-чародей», «Дневник» и «Банкротство маленького Джека».


Nowości z biblioteki A. Mickiewicz:
Jedna z książek ostatnio dołączonych do zbiorów biblioteki A. Mickiewicz –
Najbardziej znana książka tego autora – to Król Maciuś Pierwszy. Ale jest on autorem ponad 20 książek.
Opowieść o bankructwie małego Dżeka została po raz pierwszy opublikowana w 1924 roku. Autor umieścił jej akcję w Ameryce. Równie dobrze jednak mogłaby być ona zlokalizowana w Argentynie, Niemczech czy Szwecji – także w Polsce albo w Mołdawii. Z dzisiejszego punktu widzenia może książka wydać się nieco staroświecka, ale dzięki temu, ze mówi o uniwersalnych zasadach przedsiębiorczości, nie przestaje być historią mądrą i życiową.
Opowieść przybliża podstawowe pojęcia handlowe i gospodarcze. Po jej lekturze czytelnik będzie rozumiał, co to kapitał, rabat, reklama, rachunek, księga handlowa, kredyt, kalkulacja, ryzyko, hurt, strata, wydatki administracyjne, koniunktura, bank, urząd podatkowy, notariusz, kasa pożyczkowa, sprzedaż na raty, gwarancja, pasywa, aktywa, dłużnik, wierzyciel, ubezpieczenie, majątek, fracht, zobowiązanie, budżet. Wiedza ta jest przekazywana nie poprzez definicyjne ujęcia, ale poprzez opisy doświadczeń nastolatka.
Historia bankructwa Dżeka Fultona zaczyna się od prowadzenia biblioteki uczniowskiej w klasie. Dżek nabywa nowe atrakcyjne książki z podarowanych mu pieniędzy. Działalność biblioteczna rozwija się tak dobrze, ze jej skutkiem jest założenie uczniowskiej spółdzielni. Ta inicjatywa szybko zyskuje uznanie, majątek spółdzielni rośnie i może ona dodatkowo zakupić sprzęt sportowy. Oczekiwania i potrzeby szybko się zwiększają – stad decyzja o zakupie dwóch rowerów na kredyt.
Przedsięwzięcie kończy się, co prawda, niepowodzeniem (rowery zostają skradzione), ale w zakończeniu policja ich odzyskuje i pojawia się szansa na kontynuowanie działalności. Działalności handlowej zawsze towarzyszy ryzyko niepowodzenia i poniesienia strat. Bez ryzyka nie można jednak odnieść sukcesu.
Język tej opowieści jest łatwy i prosty do zrozumienia – dla tego tez polecam książkę jako bardzo dobrą lekturę dla studiowania języka polskiego wszystkim czytelnikom biblioteki A. Mickiewicz.

Na platformie Cyfrowej Biblioteki Narodowej Polona (www.polona.pl) mają znaleźć się wszystkie książkowe dzieła Korczaka. Oprócz książek o królu Maciusiu (dwie klasyczne pozycje dla dzieci „Król Maciuś Pierwszy” i „Maciuś na wyspie bezludnej”) są na razie dostępne powieści „Dzieci ulicy” „Dziecko salonu”, opowiadania „Feralny tydzie” „Bobo”, fantazję „Kiedy znów będę mały”, satyryczne „Koszałki opałki”. Potem do tej grupy dołączą książki wydane w 2013 roku w wersjach książkowych: „Kajtuś